Fanclub van de realiteit
Ik ben een grote fan van de realiteit.
Omdat ze is wat ze is. Omarm wat je niet kunt veranderen. En dat is nogal wat. Véél meer dan we gewoonlijk vermoeden. Zelfs de gedachte die je nu hebt – ja, nú – die is realiteit.
Had je die zelf dan gekozen, misschien? Nee, die komt maar op, ongevraagd, zonder enige controle van jouw kant. Aanvaard haar maar. En de volgende. En…
Ik ben een grote fan van de realiteit.
Omdat ze overweldigend interessant is, je er nooit klaar mee bent, een prachtig project. Bron van eindeloze fascinatie.
Hoe werkt dit, hoe werkt dat? Kijk de kleuren op die vlinder. Hoor die hemelse samenzang. Zie hoe vernuftig die rare duizendpoot zich oprolt tot een perfect gaaf bolletje wanneer je hem stoort.
Wat een wereld, wat een spektakel.
Ik ben een grote fan van de realiteit.
Omdat ze oneindig mysterieus is, steeds verrassingen in petto heeft, zich moeiteloos laat eerbiedigen. Spiritueler is dan spiritueel.
Inderdaad, je hebt eigenlijk geen bovennatuurlijke schepsels nodig. Gewoon die immense, overrompelende veelvuldigheid aan van-alles-en-nog-wat is al genoeg. Als je werkelijk rondkijkt, vind je overal god.
Ik ben een grote fan van de realiteit.
Zelfs als ze niet tof is. Zelfs als ze ellendig is. Fandom maakt haar niet toffer; ze blijft ellendig. Maar ’t is een beetje zoals je ook de snertplaten of ‘moeilijke’ periodes van je favoriete band omhelst.
Fan zijn vergt een zekere devotie en trouw. Niet bij de eerste valse noot afhaken. Alsof muziek slash de realiteit iets is waaruit we maar hedonistisch te kiezen hebben: dat wat ons het meest genot opbrengt. Nope.
Onvoorwaardelijk. Zo’n fan wil je zijn.
En wat als de realiteit écht ondraaglijk is? Onmenselijk verdriet of leed. Ondraaglijke pijn. Dat is hard. Soms onmetelijk hard. Maar ook ondraaglijkheid IS – onverbiddelijk.
De realiteit IS. In al haar rust en turbulentie. Ze kabbelt en stormt voort. Wij kunnen meekabbelen en meestormen óf tegenkabbelen en tegenstormen. Die laatste kosten tonnen energie.
‘Ik ben een liefhebber van wat is . . . omdat het pijn doet als ik vecht tegen de realiteit,’ schrijft Byron Katie.
Kom, je mag ook in de fanclub.
’t Is echt.